Om alle inhoud te kunnen zien hebt u de actuele versie van Adobe Flash Player nodig.

Startpagina Over onszelf Info huis Fotoos huis Info dorp en omgeving Fotoos dorp en omgeving Mijn muziek Mijn muziek 2 Mijn muziek 3 Mijn muziek 4 Mijn muziek 5 Mijn muziek 6 Mijn muziek 7 Mijn muziek 8 Mijn muziek 9 Mijn muziek 10 Mijn muziek 11 Mijn muziek 12 Mijn muziek 13 Mijn muziek 14 Mijn muziek 15 Contact Gastenboek Links Recepten Nieuwe pagina 36 

Mijn muziek 6

Mijn muziek 6De Maaskapel in Spanje. Deel 2Voorafgaande aan de concertreis moest er nog het een en ander geregeld worden daar in Cambrils. Dus maak ik u deelgenoot van het volgende:Reus, dat is een stadje nabij de provinciehoofdstad Tarragona in het Catalonische deel van Spanje, dicht aan de kust. Het heeft een eigen luchthavenHet was ca. 11.00 uur op de woensdagochtend van 7 april 2010. Een eenzame figuur stond te wachten op de aankomstvlucht 2212 van Ryanair afkomstig uit Eindhoven. Het was een van de fans van de Maaskapel tevens vaak verzorger van het fotogebeuren rond de kapeloptredens.Je zult je afvragen wat die man daar deed op dat toch nog niet zo late uur. Wel, laat ik u alweer uit de droom helpen: hij stond daar te wachten op de aankomst van een onderhandelingsdelegatie van de Maaskapel. Die delegatie bestond, zo bleek later, uit de heer Bert Adams himself, en de heer Thijs Wertz die in de kapel zijn trompet tot grote hoogte weet te stuwen (blazen).Ze werden welkom geheten door bovenvermeld figuur en sindsdien was het ijs gebroken en ging het gecombineerde vakantie/onderhandelingsreisje beginnen.Ik zal nu verder gaan in de ikvorm: We reden op speciaal verzoek van beide heren rechtstreeks van de luchthaven naar een andere haven nl. de vissershaven van Cambrils welke plaats tevens het einddoel zou zijn. Aan de vissershaven bevindt zich de visafslag en boven die visafslag, is een gezellig visserscafeetje te vinden. Te bereiken met zowel een buiten- als een binnentrap. En dat was nu het eerste doel van beide muzikanten. Ze hebben zich daar een paar lekkere verse koele cerveza’ tjes goed laten smaken en vervolgens zijn we naar “Casita Blanca”; dat is een stulpje, gelegen op een afstand van ca. 3 km. van de haven. Daar bleek ook bier aanwezig te zijn en ook daar smaakten ze goed. Daarna zijn we weer naar de haven gereden om de aankomst te aanschouwen van de vissersvloot die dagelijks van 07.00 tot 16.00 op zee vertoeft. Het verdere verblijf aan de haven werd vervolgens verder doorgebracht op het zonnige terras van het eerder genoemde visserscafeetje. Daar werd ook uitbundig kennis gemaakt met een aantal visserijvrienden.Ik geloof, dat Ad de eerste avond het eten heeft verzorgd, ik spreek nadrukkelijk niet van “koken” want anders doe ik Thijs te kort die zich de rest van het verblijf uitstekend heeft gekweten van zijn spontaan aangeboden keukendiensten!De volgende ochtend heb ik uiteraard, zoals het een goed gastheer betaamt, de heren gevraagd hoe het slapen was vergaan en gelukkig waren beiden heel tevreden.Zelf heb ik de indruk, dat je na zo’n enerverende eerste dag, vanzelf als een blok in slaap valt.Thijs heeft die ochtend voor de aanvoer van vers brood en beleg gezorgd en dat smaakte ook weer geweldig. Het verdere verloop van de (donder)dag verliep minder omdat het weer tegen zat. We zijn eerst nog naar de heilige Maria de Roca geweest. Dat is een kerkje + kapelletje hoog in de bergen landinwaarts en om 12.00 uur hadden we de bespreking over het optreden van volgend jaar op het gemeentehuis. Hierbij werden we (gelukkig) begeleid door een oude vriend van mij Joan, die ik enige tijd geleden al had warm gestookt voor de kapel.De besprekingen verliepen volgens mij voorspoedig. Bert had Thijs aangesteld als de woordvoerder en die bediende zich in het Engels tegenover de Chef(fin) van de afdeling Feesten. Stokte het soms, dan was Ad er nog die zich een beetje in het Spaans kan uitdrukken. Dus wat dat betreft, lijkt het wel snor te zitten. Joan heeft/had dinsdag de 13e een bespreking op het gemeentehuis van Salou over hetzelfde onderwerp. Hij dacht dat wij er ook bij zouden zijn maar helaas, wij zijn weer zu hause! Maar hij heeft een copie laten maken van de aantekeningen van cheffin Concepcion zodat hij daar in Salou ook beslagen ten ijs gaat komen.Wel, de rest van de middag hebben we geloof ik grotendeels aan de haven doorgebracht. Ze noemden ons al bij de voornaam! We hebben nog wat tapa’s laten aanrukken waarbij Bert zich kon ontfermen over een flink bord gebakken minivisjes die je met kop en kont op eet. Een teken, dat het daar goed toeven is! De avond hebben we afgesloten met een heerlijke pasta van Thijs met een glas wijn er bij van Ad. Waren we nu maar verstandig geweest en waren we na de eerste fles wijn overgegaan op water of zoiets, nee hoor; de wijn was zo lekker dat Bert en Ad de volgende ochtend/dag met een houten kunstkop rondliepen. Alleen Thijs hield het koppie er bij en die had dus de volgende dag ook geen last van zijn koppie. Maar ja, dat hebben we ook weer meegemaakt!De volgende ochtend hebben we het castillo “de Escornalbou” bezocht, ook hoog in de “bergen” waarbij we het laatste stukske zelfs 18% moesten klimmen. Niet te voet hoor!’s Middags wilden de heren de thuiskomst van de vloot zien en we gingen omdat we dat de vorige dag besteld hadden, boven in de kroeg eerst aan de paella. Bert vond die niet zo geweldig had ik de indruk, het was een gepiel om de garnalen en scampies van hun jas te ontdoen. Hij vond mijn paella vorig jaar beter zei hij. En Thijs zat te zeveren over de garnalen waar de darmen uitgehaald hadden moeten worden zei hij ;-)). Toen ik dit later aan de vissers vertelde lachten ze zich echt hun …uit de broek! Maar het viel allemaal wel mee hoor. ’s Middags thuis kregen Bert en Thijs nog een gesprek over konijnen, waarbij ik opeens vroeg of Bert twéé nieuwe knieën zou moeten krijgen ?? Gelach alom natuurlijk!De laatste dag de zaterdag werden we om 09.00 aan de haven verwacht ( ja, al weer!) om met een aantal gepensioneerde vissers te gaan ontbijten.Nou moet je je bij het woord “ontbijt” niet voorstellen dat het dan om een sneetje brood, een croissantje met jam of iets dergelijk gaat. Nee, het zijn allemaal, meest warme visgerechten die aan bod komen. De beide Wessemers hadden gekozen voor een bord gebakken kabeljauw met anlage en ik vond dat ze er erg tevreden over waren.Dat eten zaterdagsochtend wordt uiteraard vergezeld van de nodige wijn Die wordt dan bij sommige personen aangelengd met gaseosa, een soort seven-up en zo ontstaat dan de “champan de pobres” wat wil zeggen champagne voor de armen! En er ging weer aardig champan de pobres door. En al weer was alleen Thijs de verstandigste! Daarna als toetje een bak geroosterde noten bestaande uit amandelen en hazelnoten. Die staat midden op tafel en een ieder bedient zich. Daarna de koffie met al- dan niet, iets er in. En daarna als afsluiting nog een (kruiden)likeurtje. Toen we betaald hadden, de rekening wordt gewoon gedeeld door, in dit geval 7 man, dus dat was 11 euri de man, kwam er nog een rondje likeurtjes van de kastelein dus we werden steeds vrolijker. Inmiddels hadden zich enige oudere deelnemers teruggetrokken en bleven alleen wat bierdrinkers over. Daarvan zei Sisco, een van mijn vissersvrienden die ook bij Bert uitgemeten op de foto staat, dat het nu toch onderhand wel eens tijd werd voor een tubo.Dat is een longdrinkglas waar zij een bier in laten schenken voor 1.30 €Bert en ik, en Thijs zowaar ook, vonden dat een goed idee en zie ze smaakten nog ook, alhoewel, mij in iets mindere mate door de nog steeds enigszins latente aanwezigheid van het donderdagavondgevoel.Ja en toen kwam de zaterdagmiddag, de laatste gelegenheid om nog iets te ondernemen. De beide heren wilden wel eens een eind langs de boulevard gaan fietsen. Ik werd ook uitgenodigd maar die uitnodiging heb ik beleefd afgeslagen, deels omdat ik die weg al zo vaak heb afgelegd maar grotendeels vanwege het eerder genoemde gevoel. Hoe kan zoiets toch zolang blijven hangen vraag je je af!Maar goed, de mannen bestegen hun fietsen om 14.00 uur en na het maken van enkele foto’s als bewijsstukken draaiden ze 60 meter verder de hoek om en verdwenen aldus via de boulevard.Ik had aldus een zeer rustige middag en begon tegen een uurtje of vijf toch al eens te denken dat ze onderhand al terug konden zijn Om 18.00 was ik dus vast van overtuigd dat ze:– of de weg niet terug konden vinden, - of ze hadden de banden lek gereden, in het ergste geval zaten ze in een politiecel!Maar kijk kijk, rond kwart over 6 kwamen er twee afgepeigerd uitziende figuren de poort binnenstrompelen, schijnbaar doodmoe. Na mijn vraag hoe ze het gehad hadden bleven ze in eerste instantie het antwoord schuldig, waarna tenslotte een van de twee opbiechtte dat de fietsen geklauwd waren. Ze hadden misschien verwacht dat ik in woede en in huilen zou uitbarsten maar dat viel dus tegen. Gezien de ouderdom van de fietsen kreeg ik daar geen hartklachten van. De fietsen waren gepikt zei men, door een aantal verdacht uitziende figuren met getinte huidskleur, toen ze in een strandtent nabij Salou zich te goed deden aan een aantal halve liters. Maar Bert had al een mooie deal gemaakt. Hij zou 400 euri overmaken namens de Maaskapel en dan kon ik hier twee andere fietsen kopen. Ik heb echt nog nooit iemand zo goed kunnen zien liegen!!Daarna werden we uitgenodigd door Bert om te gaan eten in het Duitse restaurant net om de hoek aan de boulevard. Toen we daar naar toe liepen, zagen we opeens de twee fietsen staan. Verwonderd zeiden de fietsers, dat er toch ook nog eerlijke mensen op gods aardbodem rondlopen en dat de dieven blijkbaar toch spijt hadden gekregen. Ja, en zodoende blijven we hier voorlopig toch met oude fietsen zitten,Het eten bij de Pruis, viel ietskes tegen, Bert en ik hadden een schnitzel besteld maar dat bleek achteraf een varkenslapje met champignonsaus te zijn. Dus nächste Mal Wiener Schnitzel bestellen. Daarna nog een paar Deutsche Bierchen en toen op tijd de koffer weer in.De volgende dag om zeven uur waren we alle drie al druk bezig. We hebben nog wat eigenesgebakken Brot van Ad genuttigd en om stipt negen uur kwam Sisco, weer een bevriende (ex)visser, voorrijden die ons naar de airport heeft gebracht.Precies op tijd vertrokken we 0m 10.25 uur van Reus en om 12.15 uur landden we in Eindhoven, een heleboel ervaringen en avonturen wijzer. We gaan nu toeleven naar waarschijnlijk einde juni 2011 voor het spaanse avontuur van de Maaskapel.Ik werd netjes in Maarheeze afgezet en daarmee kwam een einde aan vier leuke dagen in Cambrils met de mannen van de Maaskapel.

Click hier voor volgende pagina





A g u i l a

Casita Blanca